Οι πόλεις και ο ουρανός - Θέκλα

                                 Οι πόλεις και ο ουρανός. 3.

     Όποιος φτάνει στην Θέκλα, λίγα βλέπει από την πόλη, πίσω από τις σανιδένιες περιφράξεις, τα σκέπαστρα από ύφασμα λινάτσας, τις σκαλωσιές, τα μεταλλικά υποστυλώματα, τις ξύλινες γεφυρώσεις που κρέμονται από σχοινιά ή στηρίζονται σε καβαλέτα, τις ανεμόσκαλες, τους δικτυωτούς πυλώνες. Στην ερώτηση: – Γιατί η κατασκευή της Θέκλας συνεχίζεται έτσι μακροχρόνια; - οι κάτοικοι δίχως να σταματούν να σηκώνουν κουβάδες, να κρεμούν νήματα στάθμης, να κινούν πάνω κάτω μεγάλα πλαίσια. – Για να μην αρχίσει η καταστροφή,  - απαντούν. Και όταν ξαναρωτιούνται αν φοβούνται ότι μόλις φύγουν οι σκαλωσιές η πόλη αρχίζει να γκρεμίζεται και να γίνεται κομμάτια, προσθέτουν βιαστικά, χαμηλόφωνα: – Όχι μόνο η πόλη.
     Αν, ανικανοποίητος από τις απαντήσεις, κάποιος βάλει το μάτι στη σχισμή μιας περίφραξης, βλέπει γερανούς να σηκώνουν άλλους γερανούς, σκαλωσιές που ντύνουν άλλες σκαλωσιές, δοκάρια που υποβαστάζουν άλλα δοκάρια. – Τι νόημα έχει το κατασκεύασμά σας; - ρωτά. – Ποιος ο σκοπός μιας πόλης υπό κατασκευή αν όχι μια πόλη; Που είναι το πρόγραμμα που ακολουθείτε, το σχέδιο;
     – Θα σου το δείξουμε μόλις τελειώσει η μέρα• τώρα δεν μπορούμε να διακόψουμε, - απαντούν.
     Η δουλειά σταματά το δειλινό. Πέφτει η νύχτα στο εργοτάξιο. Είναι μια έναστρη νύχτα. – Ιδού το σχέδιο, - λένε.

                                                    Από τo “Le Città Invisibili” (Οι Αόρατες Πόλεις)  
                                                    του Italo Calvino, για τη μεταφραστική προδοσία 
                                                    από τα Ιταλικά ο Ονομάκριτος. 
                                                    Αφιερωμένο στην Στ. που πότε πότε στεναχωριέται,

                                                    γιατί ξεχνά τη θέση της και το ρόλο της στον ουρανό.

Οι πόλεις και η μνήμη - Ισιδώρα

Οι πόλεις και η μνήμη. 2.

     Στον άνδρα που ίππευε για πολύ καιρό σε άγρια εδάφη έρχεται η επιθυμία για μια πόλη. Τελικά φθάνει στην Ισιδώρα, πόλη όπου τα κτίρια έχουν κοχλιοειδείς σκάλες επικαλυμμένες με θαλασσινούς κοχλίες, όπου κατασκευάζονται με τέχνη διόπτρες και βιολιά, όπου όταν ο αλλότριος είναι αβέβαιος ανάμεσα σε δύο γυναίκες συναντά πάντα μία τρίτη, όπου οι κοκορομαχίες εκφυλίζονται σε αιματηρούς καυγάδες ανάμεσα σε τζογαδόρους. Όλα αυτά τα πράγματα σκεφτόταν αυτός όταν επιθυμούσε μία πόλη. Η Ισιδώρα είναι λοιπόν η πόλη των ονείρων του· με μια διαφορά. Η ονειρεμένη πόλη περιλάμβανε αυτόν νέο· στην Ισιδώρα έφτανε σε προχωρημένη ηλικία. Στην πλατεία υπάρχει το πεζούλι με τους γέροντες που κοιτούν τη νεολαία να περνά· αυτός κάθεται στη σειρά μαζί τους. Οι επιθυμίες είναι ήδη αναμνήσεις.

                                                    Από τo “Le Città Invisibili” (Οι Αόρατες Πόλεις)  
                                                    του Italo Calvino, για τη μεταφραστική προδοσία 
                                                    από τα Ιταλικά ο Ονομάκριτος. 
                                                    Αφιερωμένο σε αυτούς που ακροβατούν στο γυναικείο 
                                                    σύμπαν, ανάμεσα στις επιθυμίες και τις αναμνήσεις.

Οι πόλεις και η επιθυμία - Zobeide

Οι πόλεις και η επιθυμία. 5.

     Κάπου εκεί πέρα, έξι μέρες και επτά νύχτες μετά, ο άνδρας φτάνει στη Zobeide, πόλη λευκή, εκτεθειμένη στη σελήνη, με δρόμους που στριφογυρίζουν σαν σε κουβάρι. Αυτό διηγούνται για την ίδρυσή της: άνδρες από διάφορα έθνη είχαν το ίδιο όνειρο, είδαν μια γυναίκα να τρέχει νύχτα σε μια άγνωστη πόλη• την είδαν από πίσω, είχε μακριά μαλλιά και ήταν γυμνή. Ονειρεύτηκαν  πως την καταδίωκαν. Γυρίζοντας και τριγυρίζοντας, κάθε ένας από αυτούς την έχανε. Μετά το όνειρο αναζήτησαν εκείνη την πόλη• δεν την βρήκαν, μα βρέθηκαν μεταξύ τους• αποφάσισαν να φτιάξουν μια πόλη όπως στο όνειρο. Στην διάταξη των δρόμων καθένας ξαναδημιουργούσε τη διαδρομή της δικής του καταδίωξης• στο σημείο που είχε χάσει τα ίχνη της φυγάδος, τακτοποιούσε διαφορετικά από ότι στ’ όνειρο τους χώρους και τους τοίχους, με τρόπο που να μην μπορεί πλέον να του ξεφύγει.
     Αυτή ήταν η πόλη της Zobeide στην οποία εγκαταστάθηκαν περιμένοντας πως μια νύχτα θα επαναλαμβανόταν εκείνη η σκηνή. Κανένας από αυτούς, ούτε στον ύπνο ούτε στο ξύπνιο, δεν ξαναείδε πλέον τη γυναίκα. Οι δρόμοι της πόλης, από τους οποίους πήγαιναν στη δουλειά όλες τις μέρες, δεν είχαν πλέον καμία σχέση με την ονειρική καταδίωξη. Εξάλλου, την είχαν ξεχάσει από καιρό.
     Καινούργιοι άνδρες έφτασαν από άλλους τόπους, έχοντας δει ένα όνειρο όπως το δικό τους, και στην πόλη της Zobeide αναγνώριζαν κάτι από τους δρόμους του ονείρου, και άλλαζαν θέση σε στοές και σε σκάλες για να μοιάζουν περισσότερο στη διαδρομή της κυνηγημένης γυναίκας, ώστε στο σημείο που εξαφανίστηκε να μην έχει οδό διαφυγής.
     Οι αρχικοί αφιχθέντες δεν καταλάβαιναν τη έλκυε αυτό το πλήθος στη Zobeide, σ’ αυτή την άσχημη πόλη, σ’ αυτή την παγίδα.

                                                       Από τo “Le Città Invisibili” (Οι Αόρατες Πόλεις)                                                         του Italo Calvino, για τη μετάφραση από τα Ιταλικά ο

                                                        Ονομάκριτος.                                                  

                                                        Αφιερωμένο στους φίλους μου που έχουν σκορπίσει                                                        στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ψάχνοντας τη                                                         γυναίκα της Zobeide.